Karnavallar şehri Rio: Yargısız infaz cenneti

Brezilya büyük şehirlerinin meşhur "askerî polis"i Rio de Janeiro'da beş senede 1519 (yılda 303-304) insanı öldürmüş. Yani iki ay tatil, kalan her güne bir yargısız infaz. Öldürülenlerin ortak özelliklerine dair en kısa yoldan sayılabilecek birkaç ayrıntı, her şeyi bir çırpıda anlatıyor: Büyük çoğunluğu (dörtte üçünden fazlası), genç (15-29 yaş arasında), yoksul, erkek ve... -başka nasıl olabilirdi?- siyah!

Bu cinayetlerin 250 kadarı, "favela" (gecekondu-varoş) ahalisine "korku salma stratejisi" uyarınca, rutin görevdeki polislerce işlenmiş; Uluslararası Af Örgütü'nün bütünüyle resmî belgeler ve basın-yayından topladığı verilere göre. Yani Rio de Janeiro polisi, aşağı yukarı her hafta bir kişiyi bu amaçla öldürüyor.

Polisin yargısız infazları mahkemelerde genellikle "güvenlik kuvvetlerine mukavemet yüzünden ölüm" olarak kayda geçiyor. Amnesty, 220 soruşturmanın sadece birinde ceza gören bir polise rastlamış.

The Guardian'ın haberinde, Uluslararası Af Örgütü Brezilya şubesi başkanı Atila Roque'nin şu sözleri de yeralıyor: "Rio de Janeiro iki şehirlik bir yalan. Bir tarafta, dünyayı etkilemek üzere tasarlanmış parıltı ve cazibe, öbür tarafta, genç, siyah, yoksul erkek nüfusun önemli bölümünü kırıp geçiren polis baskısı."

Şeytan kimin suretinde iş görüyor?

Medeniyet teorisyeni Başbakan Ahmet Davutoğlu, kendini yamaç aşağı yuvarlamaya devam ediyor. Yuvarlandıkça hızlanıyor, hızlandıkça yoluna çıkan her türlü tuhaf cisim bedenine yapışıyor, etrafını sarıyor. Fenası, gözlerini kapatıyor, onu göremez, düşünemez kılıyor.

İnsan böyle bir iktidarın has elemanlarından, akıl hocalarından olup da İstanbul'u mahveden "şeytanî yaklaşım"dan sözeder mi? Sözedildiğini duyunca öbür odalara, hattâ başka diyarlara, hattâ uzak coğrafyalara kaçması icap etmez mi?



İnanın, işin siyasî tarafından çok bu veçhesini merak ediyorum artık. Bunca yaygın çocuk kandırma pratikleri, zaman, mekân kavramlarını hiç eden yakıştırmalardan teorik zeminler inşa etmeler, açığa çıkması iki dakika sürmeyecek yalanlardan ve tarihin görüp göreceği en mesnetsiz hamaset çamurundan kuleler yapıp bunların üzerinden haykırmalar... Şüphesiz Davutoğlu'na has özelliklerden sözetmiyorum. Bir tür İslâmcı aklı; en olmayacak masallardan tarih üretmesi haydi yine bir nebze izah edilebilir; akıldan başka her şeyden beslenerek ve akıl dışında her yere hitap ederek varolmaya, kendini saydırmaya çabalıyor. Ve fakat bu akıl dışı bölge neresidir? İnsan denen varlığın hangi karanlık dehlizlerinde bunca mantık dışılık, bunca gerçek dışılık birikip birikip ortalama insanın idrak etmekte böylesine zorlanacağı neticelere yolaçıyor?

Hayır, şu son örneğe pişkinlik deyip geçemiyorum. Günlük siyasî düelloyu pek önemsiz kılacak derinliklerde teşhis ve tedavi sorunları var önümüzde.